Sunday, November 5, 2017

Waarom 30 anders is dan 29.

Nog een paar dagen, en dan word ik alweer 25 (grapje, 30) jaar. Nu denk ik echt niet dat de aftakeling hier begint (al gaat een avondje stappen mij niet meer zo goed af als 5 jaar terug). Maar 30, het klinkt zo volwassen.

Nu het bijna zover is, ga ik toch een beetje filosoferen. Terugdenkend aan toen ik net 20 was, zijn er een aantal dingen die ik dacht NOOIT leuk te vinden of zou doen (een blauwe poncho aantrekken bijvoorbeeld).
Maar zo zijn er nog wel een paar dingen die veranderd zijn de afgelopen jaren:

1.
De Primark voelt aan als een mierennest, ver-schrik-ke-lijk. Waarin ik voorheen mijn hele kleding kast bij elkaar shopte, ga ik nu liever naar een kleine, rustige winkel. Of ik shop online, op de bank, in mijn pyjama.

2.
Boodschappen doen. Super irritant! Waar ik, in het tijdperk 'kindloos', het nog heerlijk vond om boodschappen te doen, laat ik het nu liever bezorgen. Niet dat ik dat laatste doe hoor, veel te duur.

3.
Zaterdagavond op de bank hangen. Dat doen alleen mensen die geen sociaal leven hebben. Dat dacht ik tenminste. En nu, ik vind het heerlijk. Liefst in een passend outfitje (lees; huispak).

4.
Als ik in een winkel kom waar de muziek zo hard staat dat het lijkt alsof ik een discotheek binnenloop, draai ik mij meteen weer om.

5.
Ik heb mij al 4 keer ingeschreven bij een sportschool, en ook 4 keer uitgeschreven.

6.
Mijn huis is nooit meer ├ęcht netjes. En in tegenstelling tot 5 jaar terug, boeit het mij vrij weinig.

7.
'Nee' zeggen wordt steeds makkelijker. Al blijft dit denk ik voor eeuwig een leerpuntje.

8.
Mijn kast ligt vol met kleding die ik niet meer pas. Maar weggooien gaat niet gebeuren. Want wie weet pas ik er ooit nog weer in (die tijd komt niet, weet ik heus wel).

9.
Ik kijk geen zielige of enge films meer. Gezien ik zeer emotioneel flexibel ben, blijf ik de hele avond janken na een zielige film. Dus, gewoon niet doen.

10.
Dat ik zonder enige aansporing mijn tuin aanveeg. En het blad vervolgens ook nog in de container gooi. Dat deed ik vijf jaar geleden dus echt niet.

11. Ohja! En een rondje fietsen, zonder doel. Dat zou ik pas echt niet doen, hoe dom? Nu dus wel. Want de kinderen vinden het heerlijk, en fietsen is goedkoper dan naar de sportschool gaan.

Jammer vind ik wel dat de balans die ik dacht te hebben op deze leeftijd soms (vaak) nog ver te zoeken is. Dat ik nog steeds stress heb (eigenlijk steeds meer, want, die verrekte verantwoordelijkheden...) en 'perfectie' in ons gezin ver te zoeken is.

Maar wat ik wel ben is gelukkig. Gelukkig met mijn gezin, met wat we bereikt hebben.
Daarnaast heb ik ook nog eens super lieve vriendinnen. Onze regelmatige 'klets avonden' zijn de avonden waar ik naar uit kijk. Altijd wel iets te vieren (housewarming, 4,5 jaar getrouwd zijn, een nieuwe kast of gewoon, omdat we het weer nodig hebben). Allemaal dertigers bij elkaar, praten over onze kinderen, blunders, opvoedkunsten, en mannen. Allemaal even moe en gebroken van de dag. Maar met wijn kunnen we de avond aan. Of dat wij 'moekes' eens in de 6 maanden gaan 'stappen' en de hele avond dansen. Daar zijn filmpjes van, maar ik hoop dat die nooit het daglicht zien. Mijn gezicht de volgende dag is overigens ook niet voor de buitenwereld bedoeld.
En dan een ode aan die ene vriendin zonder kids, waarmee ik ook eindeloos kan kletsen, bellen als het even niet mee zit, shoppen (zonder kids, heerlijk) en lekker mee uit eten ga.

Volgens mij begint het leven pas ├ęcht als je dertig bent. Toch?

No comments:

Post a Comment

'Adem in, adem uit'

Ik schrijf deze blog na het heetst van de strijd, zo'n vijf minuten erna. Ik denk dat ik vandaag een medaille verdien. Na een lange s...