Tuesday, January 2, 2018

Feestdagen, maar dan zonder feest.

De feestdagen. Nou, nou wat een feest dit jaar. Feest voor virussen en bacteriën, maar niet voor ons. Misschien herinnert iemand mijn laatste blog nog. Zeven dagen vrij, ik keek er zo naar uit. Maar helaas werd ik die avond ziek. En dat ben ik nooit. Behalve wanneer ik vrij ben, dan wel. Zowel eerste als tweede kerstdag was ik alles behalve fit. Één voordeel had het wel, ik kon een keer ziek zijn. Want elke moeder weet, met kinderen om je heen kan je NIET ziek zijn. Ze hebben er in ieder geval geen boodschap aan. Of alleen de mijne niet, kan ook.

De rest van de dagen zijn we redelijk doorgekomen, uiteraard kon ik die zevende dag weer aan het werk. Maar toen begon Suze. Heel rap ging het van; "niks aan het handje", naar; "oeh, dit is niet goed". Op 31 december ging ze slapen met 40 graden koorts. Het arme kind had de hele dag al bij mij op schoot gelegen en kon niet eens meer op haar benen staan. Maar ach, kinderen worden ziek, zal wel weer goed komen dacht ik. Rond een uurtje of tien werd ze wakker en was ze niet van plan weer te gaan slapen. En hoe ik dat weet? Het is Suze, die zorgt wel dat ze niet meer hoeft te slapen. Dus, ze ging mee naar beneden. Even hangen, bij mij, want papa is dan niet goed genoeg. Snap ik wel. Nee, grapje, rustig maar.

Maar toen ging ik twijfelen. Suze kreeg rode plekken. Alsof ze in de brandnetels was gevallen. Moeilijk ademen, en de blaren verschenen ook op haar lippen. Shit, gaat dit wel goed? Daar zit je dan, half elf in de avond, klaar om af te tellen naar het nieuwe jaar. Feestelijk. Nou, niet echt dus. Ik dacht, als ik nou de huisartsenpost bel, dan word ik vast gerustgesteld. Ik ben weer eens een overbezorgde moeder. Maar nee, "kom toch maar even mevrouw, tien over elf is er plek". 'Oke, tot straks" kan ik nog net uitbrengen. Want daarna begin ik te janken. Uiteraard.

Mijn vader bood aan mee te gaan. Toch fijn, zo'n vader. Want dan ben ik zelf ook weer kind blijkbaar, en heb ik mijn ouders even nodig.

En toen waren we bij de huisartsenpost, de dokter heeft Suze nagekeken, wat vragen gesteld. Conclusie: toch de vijfde, zesde of zevende ziekte (hij haalde ze zelf ook door elkaar, grappig, want hij is een dokter). Allergische reactie wellicht, maar dat kan haast niet.
Wat een sufkut voel ik mij (mag ik niet zeggen, maar dit is wel de juiste benaming). Toch die overbezorgde moeder. Zo eentje die de huisarts belt voor een kinderziekte, die gaat huilen als het even te veel wordt. De dokter zei dat het niet erg was, maar diep van binnen heeft hij ook gedacht: "sufkut". Of "overbezorgde moeder". Ik hoop dat laatste.

Om kwart voor twaalf waren we weer thuis. Net op tijd. Suze wilde direct slapen. Dus Suze in bed en Finn er uit. Want die was de hele dag al een stuiterbal. Hij vindt vuurwerk fan-tas-tisch. Hij mocht dit jaar met knalerwtjes gooien. Hoe schattig. Met een slapende Suze, een stuiterende Finn en mijn man en ik (inmiddels kunnen wij onze ogen amper open houden) hebben we afgeteld naar het nieuwe jaar.

Ik kan met zekerheid zeggen dat de feestdagen heel anders zijn dan voor ons kindertijdperk. Maar zou ik het anders willen? Nee. Behalve dan het ziek zijn. Dat mag volgend jaar achterwege gelaten worden.

Voor nu, gelukkig en gezond nieuwjaar iedereen.

Saturday, December 23, 2017

Werkende moeder/ vrouw/ vriendin/ dochter

Zeven hele dagen vrij. Heel fijn. Ik heb nu besloten ook echt vrij te zijn. Geen mailtjes checken, geen nieuwsgierige appjes naar collega's, geen telefoontjes. Gewoon vrij. Genieten van mijn gezin, de kerstdagen. Ik heb zelfs besloten aanstaande woensdag naar een yoga les te gaan (besluit is er, nu nog gaan hè. Maar doe ik heus wel, beetje vertrouwen).

De laatste tijd heb ik veel gewerkt, en dat is niet erg. Ik vind namelijk mijn werk erg leuk. Maar het is ook pittig dat te combineren met een gezin. De laatste paar weken gaat dat niet heel soepel. Ik wil veel, maar kwam er achter dat er maar 24 uur in een dag zit, en dan slaap ik ook nog graag 8 uur. Niet minder, want dan word ik een monster. Vraag maar aan de kinderen. En aan mijn man. Vroeg op staan is al helemaal niet mijn ding. Maar helaas, Finn zijn school begint om half 9. Jammer, half 10 was beter geweest. Veel beter. Ik dwaal weer eens af.

Ook zoiets, mijn concentratie. Ver te zoeken. Lekker chaotisch ook. Heb ik wel eens verteld hoe ik mijn huishouden doe? Vast niet, want ik weet dat zelf ook nog steeds niet. Vaak ik begin ik in de keuken. Ik begin het aanrecht schoon te maken, daar vind ik dan een speelgoedje, die leg ik weg in de speelgoedkist. Maar die zit overvol, misschien handig om op te ruimen, ja, dat ga ik doen. Maar ergens vind ik dan een verdwaalde sok. Dus die breng ik even naar boven. Daar kom ik achter dat de wasmand wel heel erg vol zit, dus hup, een was er in. Bij de wasmachine ligt een stapel was, die moet worden opgevouwen. Dat ook maar even doen dan. Dan kom ik lichtelijk bezweet beneden, en zie ik een smerige keuken en een half opgeruimde speelgoedkist. Kak. Goed bezig, Marloes.

Maar even terug naar het vrij zijn. Ik wil genieten, er zijn voor mijn kinderen, vakantie vieren en misschien het huishouden weer een beetje op orde brengen. Maar vooral wil ik deze dagen mezelf weer opladen.

Ik vraag mij wel eens af hoe die andere moeders dit doen. Werken en een gezin hebben. Hebben zij hier nou ook moeite mee? Of zitten zij ook stiekem chocolade te eten in de gangkast omdat het even niet gaat. Omdat de kinderen weer ruzie hebben en je tegelijkertijd een mailtje wil schrijven voor je werk. Of met een collega belt, terwijl de kinderen de snoepkast plunderen. Of Suze, die juist dan bedenkt om ALLE flapjes uit het Gonnie boekje te scheuren (waargebeurd, zie foto).

De eerste stap naar een ontspannen week is gezet, ik heb een blogje geschreven. Met hopelijk veel reacties van moeders die het herkennen. Of niet. Dan neem ik nog wat meer chocolade. Ach, wie hou ik voor de gek. Die chocolade reep ziet de zonsopgang niet.


Feestdagen, maar dan zonder feest.

De feestdagen. Nou, nou wat een feest dit jaar. Feest voor virussen en bacteriën, maar niet voor ons. Misschien herinnert iemand mijn laatst...