Wednesday, December 6, 2017

Één. Groot. Feest.

Het is al een tijdje geleden dat ik een blog heb geschreven. Iets met tijd en balans en het gebrek daaraan. Daar komt nog bij dat dit een periode van het jaar is waarin de kinderen niet lopen maar stuiteren. Wanneer mijn uitgeputte lijf de bank raakt om 7 uur in de avond, ben ik zelfs te moe mijn vingers te gebruiken om te typen.

Maar, 5 december. Die lieve Sint en zijn pieten. Dat is wel een blogje waard.

Het begint allemaal met het maken van lijstjes. En voor Finn was dat dit jaar alles wat er in het speelgoedboek stond. Suze scheurde eigenlijk alleen de bladzijden in tien stukjes. Maar dat telt ook.

Maar dan moet Sint nog alles kopen. En gezien het lijstje van Finn ongeveer de waarde had van duizend euro, moesten er keuzes gemaakt worden. Eenmaal alles bij elkaar verzameld moest het ook nog ingepakt worden. Want zoals iedereen weet die het 'Sinterklaas journaal' volgt, ging dat niet helemaal goed bij de pieten dit jaar. Drie keer raden wie dat nog 4 december (iets te strakke planning) aan het doen was. Precies, niet papa, of de Sint, maar ik. Met kleine zweetdruppeltjes op mijn hoofd van pure stress.

En dan is het 5 december. Sint komt op school. Dus Finn in de stress. Alle vragen komen voorbij: "Hoe komt hij aan?", "Heeft hij kadootjes mee?", "Moet ik hem een handje geven?". En dan Suze die ongeveer elke minuut vraagt: "Sint al? Mama, Sint al? MAMA! Sint al? ". En dat om 8 uur in de ochtend. Feest.

Op school kwam Sinterklaas met de politiebus! Wat een sensatie. En Suze kreeg een handje van de piet.  Het feit dat ze het daarna nog duizend keer heeft verteld (aan iedereen die het wilde horen), geeft wel aan hoeveel indruk dat heeft gemaakt.

Een paar uur later is het eindelijk pakjes avond. Iets waar ik nog steeds kriebels van in mijn buik krijg. Lekker de hele middag/avond kadootjes uitpakken. Pepernoten eten en dan eindeloos spelen met het gekregen speelgoed. Ja, en zo loopt zo'n middag dus precies NIET.

Suze was duidelijk overprikkeld. Na het eerste kadootje (een pop) wilde ze niets anders meer uitpakken. Op alle vragen was haar antwoord "nee". En alles ging gepaard met een zeurende stem en gehuil als het niet op haar manier ging. Ook als het wel op haar manier ging trouwens. Mevrouw was gewoon niet te genieten.
Finn had binnen een klein half uurtje al zijn speelgoed uitgepakt. Hij was ontzettend blij met alles. Maar rustig uitpakken zat er niet bij. Voor Suze eindigde de avond om zes uur (ja, ja, dat is heel vroeg. Maar probeer maar eens twee uur in gehuil en mopper te zitten). Finn mocht opblijven, en daar genoot hij intens van (spelen zonder de alles slopende Suze).

Maar ach, vandaag, 6 december, zit ik op de bank een blogje te typen terwijl de kinderen spelen met hun gekregen speelgoed. Wat ik wel weer heel fijn vindt, is dat de Sint weer op de boot naar Spanje zit. De arme man zal wel uitgeput zijn.

Vanavond ga ik de kerstboom kopen. Maar daar wil ik nu nog even niet aan denken.

No comments:

Post a Comment

'Adem in, adem uit'

Ik schrijf deze blog na het heetst van de strijd, zo'n vijf minuten erna. Ik denk dat ik vandaag een medaille verdien. Na een lange s...